Każde miasteczko ma swoje trupy w szafie i stryczki, o których nie mówi się w domu powieszonego. Są jednak śmiałkowie, którzy wyszukują wstydliwe historie i Karol był właśnie takim kolekcjonerem niemoralnych opowiastek o swym nobliwym mieście. Nie interesowały go bohaterskie czyny, powstańcze zrywy, kombatanckie opowieści z ziemianek i te nowsze zalatujące farbą z powielaczy.

Rycerski hełm lśnił niczym lustro, ale wierny giermek Kuba i tak zaciekle go polerował. Reszta bogato zdobionej zbroi była już przygotowana. Dzień był wyjątkowy, toteż Kuba nie szczędził starań. Dziś na sam widok jego pana, rycerza Marcina, wszyscy padną z wrażenia.

Ten turniej oglądał będzie sam król. Tymczasem w namiocie Kuba kończył właśnie zakładać zbroję Marcinowi. Waleczne serce rycerza osłoni kirys z najwyższej jakości stali. Tej samej klasy zarękawia i naramienniki, nagolenniki i nakolanniki. A te rękawice, a te buty płytowe, o kolczudze nie wspinając - istne dzieła sztuki płatnerskiej. Wspaniały bojowy koń, strojny nie mniej od swego pana czekał już gotów ze wszystkimi w namiocie. Rycerze szybko odkryli, że na koniu można odważnie stać, dzielnie walczyć i z honorem w niego spadać. Nie można z kolei, pod żadnym pozorem, wsiadać na niego publicznie. Wtedy bowiem, bez względu na późniejsze dokonania, ludzie i tak zapamiętają tylko żałosne gramolenie się góry stali na to biedne zwierzę. Trochę wspinaczki i szarpaniny dało oczekiwany efekt. Rycerz znalazł się na koniu, a giermek podał mu czterometrową jesionową kopię.

To wszystko wydarzyło się w poniedziałek, czyli w dzień kiedy nawet budzik dzwoni z poczuciem winy. Wstałem się jak zwykle o 5:09. Podbiegłem do łóżka Mojego Człowieka i delikatnie liznąłem go po policzku. Pańcio najpierw głęboko westchnął, a potem przeciągnął się (trochę jak kot).  Wiedział, że musi wstać bo czeka na nas trawnik przed blokiem.

            Myślałem,  że będzie jak co dzień: węszenie, siku na latarnię przy bloku, machnięcie ogonem do ulubionej sąsiadki – właścicielki przepięknej kundlicy Soni. Mój Człowiek otworzył drzwi klatki schodowej i poczułem całą symfonię zapachów: przemyślenia egzystencjalne jamnika z parteru, romantyczną nutę suczki z naprzeciwka czy zagadkę kryminalną piwnicznego kota. Na najbliższym krzaku zostawiłem wiadomość: krótką ale treściwą. Odwróciłem głowę…i nagle stało się coś strasznego…Mój Człowiek zniknął! Zniknął w sposób, który można określić mistrzostwem znikania!

Moja Droga! Pozwól tu proszę. Stań sobie wygodnie. Jesteś moją czwartą dziewczyną. Trzy poprzednie odmówiły mi swojej ręki, nie wiedzieć czemu, wszak przedstawiłem im wszystkie faktury i rozliczenia. Tak więc, jak sama widzisz, cztery odjąć trzy, daje nam jeden, a więc Ty jesteś jeden, żeby nie powiedzieć: Jedyną. Jesteśmy ze sobą od 92 dni i 15 godzin. Pozwól, że minuty sobie podaruję. Czyli wrzucę w koszty. W tym czasie wydałem na Ciebie, ukochana, 2578 zł i 45 gr. Głównie na jedzenie, bo koszt kwiatów wpisałem w fundusz reprezentacyjny. Mam nadzieję, że to nie problem? Paragony wkleiłem w specjalnym zeszycie i w razie czego masz je do wglądu. Przyznam się od razu do małego nadużycia, 14 lutego nie dostałem paragonu za lody, które Ci kupiłem w budce przy Placu Bankowym, bo zabrakło taśmy w kasie. Bądź jednak spokojna, następnego dnia poszedłem do tego sprzedawcy i kupiłem podobną porcję, tym razem dla siebie, ale o 13 groszy droższą, tak więc paragon, z małym nadużyciem, jednak mam. Gdybyś więc prowadziła swoją książkę przychodów i rozchodów,  w co głęboko wierzę, możesz czuć się zaniepokojona różnicą owych 13 grosików, więc spieszę z wyjaśnieniami. W razie potrzeby zrobimy odpis poświadczony przez sprzedawcę.